مدح و مرثیۀ حضرت اُمُّ البنین سلاماللهعلیها
شاعر : عباس جواهری رفیع
نوع شعر : مدح و مرثیه
وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
قالب شعر : غزل
پس از زهرا نمیبینی زنی را اینچنین باشد زنی اینگونه همپـای امیر المؤمنین باشد
قدم بگـذاشت در بیت عـلی فـخر کلابـیه که مفهوم جدیدی از ادب روی زمین باشد
شده بانوی این خانه ولی چشمی ندید اصلاً سر یک سفره با اولاد زهرا همنشین باشد
اگر اُمُّ الاسد خوانند او را، این روا باشد ولی میخواست نام او فقط اُمُّ البنین باشد
شجاعت را به فرزندان خود چون شیر میداده که اُمُّ الغیرت و اُمُّ الادب، شیرآفرین باشد
ابالفضلم! همیشه سید و مولا بخوان او را کسی را که ز نسل رحمةٌ للعـالمین باشد
عـلـمداری که در باران تـیر عـلقمه داده دو دستش را که دستان خدا در آستین باشد
سـروده چـارپـاره در عـزای کـربـلا اما هنوز از خیسی چشم عروسش شرمگین باشد
به جای چار فرزندی که در کرببلا داده بنا شد در کنار چار امامش همنشین باشد
تویی بانو نخستین سفرهدار داغ عاشورا که تا محشر قیام کربلا با تو عجین باشد
اگر چه مادرم زهرا نشد اما خدا را شکر برای من همین بس مادرم اُمُّ البنین باشد
|